تبلیغات
خطوط دلتنگی

خطوط دلتنگی
آسمان سربی رنگ / من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

خانم بهاره مهرجویی مطلبی درباره خیانت زنان شوهردار نگاشته که تهمینه میلانی کارگردان سینمای ایران آن را در صفحه فیسبوک خود انتشار داد. در این مطلب می خوانید:

صرف نظر از انگیزه اصلی اینکه چرا زنان متاهل خیانت می‌کنند، نفس این امر در میان متولدین دهه شصت و پنجاه به شدت روبه گسترش است. موضوع نگران کننده برای من این است که این مهلکه افرادی را به درون خود می‌کشاند که نه می‌خواستند و نه حتی تصورش را می‌کردند که وارد رابطه‌ای دیگر شوند. اما به خودشان که آمدند دیدند خیانت دارد اتفاق می‌افتد. 

زن چهل و سه ساله‌ای که با پسر خواهر شوهرش وارد رابطه شده. پسر جوانی که پانزده سال بااو تفاوت سنی دارد، زن هیچ وقت فکرش را نمی‌کرد که شوخی‌ها و تنها شدن‌ها و جای پسرم است و من با فلانی می‌روم خانه، برایش دردسرساز شود.

شخصا اعتقاد دارم انسان همچون سایر حیوانات موجودی غریزی و چندآمیزشی‌ست. اما آنچه او را از سایر حیوانات در این مورد مجزا کرد قوه یادگیری و تعقلِ در جهت سازگاری و بقاست. انسان روزی شروع به یادگیری کرد. شروع به فاصله گرفتن از غرایز. چیزهایی را آموخت که اگرچه خلاف ذاتش بود اما موجب سازگاری او شد. ما در ایران در آموختنی‌ها بسیار ضعیف عمل کرده ایم. رسوم و سبکی از زندگی وارد جامعه ما شد که متناسب با آنچه ما هستیم و بر ما می‌رود نبود. ما مهارت ارتباط با دیگران را یاد نگرفتیم. حدومرزها را نمی‌شناسیم‌. محدوده اینکه دختر خاله ما به همسرمان باید چقدر نزدیک بشود را نمی‌دانیم. محدوده اینکه زنمان با دوست دانشگاهی‌اش که مرد است و که قرار است بیرون برود و روی پروژه‌‌شان کار کنند را نمی‌دانیم. مرزهایش قابل تعریف نیست. او نباید از زندگی خصوصی تو و همسرت تحت عنوان درددل کردن مطلع شود.

مفهومی به نام «جاست فرند» که ما چندین سال است آن را لق لقه‌ می‌کنیم و یک مفهوم وارداتی‌ست، هیچ کدام از این تعاریفی را شامل نمی‌شود که ما در مناسبت‌هامان آن را به جا می‌آوریم. جاست فرند شما مشاور شما نیست.حد و مرز مشخصی دارد. ما این مرزها را نمی‌دانیم. اصلا برایِ ما نیست. با آن بیگانه هستیم. چون خودآگاهی نداریم گم می‌شویم. با دوستتان (مرد) و همسرتان می‌روید جنگل. شب سه نفرتان توی چادر می‌خوابید و دم صبح «حالتی بر شما می‌رود» که پس از چندی رابطه جنسی بینتان اتفاق می‌افتد. 

توی گروه تلگرامی «انجمن شاعران فلان» آقای فلانی ساعت دو بامداد به شما مسیج می‌دهد که:« بانو، سروده زیبایتان را خواندم،حضور شما در این جمع غنیمت است» شما متوجه می‌شوید دارد اتفاقی در درونتان می‌افتد، ادامه‌اش می‌دهید و کار به جای باریک می رسد. اینجا جای ترمز است، جایی که دیگری می‌آید و دل و دین و عقل و هوش را به باد می‌دهد. اینجا باید فاصله بگیرید و به خودتان بگویید:« رابطه من با همسرم/ پارتنرم یک مرگیش است که باید ترمیم شود».

ما زنگ خطرها را جدی نمی‌گیریم. یک آن است. ما بارها در این موقعیت و لحظه قرار گرفته‌ایم. لحظه‌ای که می‌دانیم دارد یک جریانی از انرژی فعال می‌شود. هر آدمی آن، «آن» را و«لحظه» را درک می‌کند. همه چیز از همان لحظه آغاز می‌شود. بها دادن یا متوقف کردن آن حس مرموز، دلچسب، هیجان‌انگیز. ما قدرت عجیبی در انکار این حس و خودفریبی داریم: جدی نیست. بگذار ببینیم حالا بعدها چه می‌شود. یک سلام و علیک ساده است. یک چت کردن عادی‌ست. ولش کن، حالا بعدا یه کاریش می‌کنم...

اینجا آن نقطه‌ای‌ست که سنجش آن نیاز به مهارت دارد. اینکه زن با خودش بگوید: اگر شریک عاطفی من هم شاهد ما بود، من باهمین لحن با دوستش، با همکارم، فروشنده مغازه، مدیر فلان گروه تلگرام، فلان دوستم در فیس بوک و... صحبت می‌کردم؟! آیا اینکه دارم چت‌ها را پاک می‌کنم یک هشدار نیست که رابطه‌ام با شریک عاطفی دارد لنگ می‌زند؟

مرزها را برای سلامت روحی خودتان شناسایی کنید. در محدوده مشخصی با دیگران رفتار کنید. برای خانه‌تان، لباس پوشیدنتان، مهمانی رفتنتان و ... حدومرز بگذارید. می‌دانم آنقدر از سمت نهادهای بازدارنده، کارشناس بی‌سواد تلویزیون، فلان شخصیت.... این حرف‌ها را شنیده‌ایم که حالمان به هم می‌خورد. آن‌ها این مفهوم را خراب کرده‌اند. مردم را زده کرده‌اند. آنقدر که ممکن است شما حالتان از نوشته من به هم بخورد. اما لطفا حدومرزها را جدی بگیرید. مرز ما، قلمرو ماست. باید مراقب قلعه‌مان باشیم.


[ جمعه 19 آذر 1395 ] [ 22:23 ] [ هادی ] [ نظرات ]



مادران شهدا...


[ جمعه 16 مهر 1395 ] [ 01:37 ] [ هادی ] [ نظرات ]
«من از مرگ ابایی ندارم. آن هم، چنین مرگ پرافتخاری. من می‌میرم تا نسل جوان ایران از مرگ من عبرت گرفته و با خون خود از وطنش دفاع كند و نگذارد جاسوسان اجنبی براین كشور حكومت نمایند. من درهای سفارت انگلستان را بستم، غافل از آنكه تا دربار هست، انگلستان سفارت نیاز ندارد!» 
 دكتر سیدحسین فاطمی؛ لحظاتی پیش از شهادت
در نیمه شبی پاییزی، تازه سپیده دم روز نوزدهم آبان سال 1333 جان می‌گرفت كه «سید حسین فاطمی» دقایقی پیش از جان دادن این سخنان را فریاد كرد. دو سرباز بدن بیمار و نیمه جانش را كه در تب می‌سوخت، كشان كشان تا محوطه زندان آوردند، تا پای جوخه اعدام. غریب است این روایت تاریخ كه فاطمی در آن لحظه كه پایان داستان حیات خویش را بی‌هیچ راه مفرّی پیش چشم می‌دید، چه شور و غوغایی در سر داشت كه این‌چنین از روی سلامت عقل و هوشیاری، نه تنها سرتیپ آزموده و سربازان جوخه اعدام را كه تاریخ ایران را خطاب قرارداده و از مرگی پرافتخار گفت. 
فاطمی در اوج احتضار و در آن حال نزار، بسیار ظریف و موشكافانه حیات سیاسی خود و سرنوشت جامعه سیاسی كشورش را برای كتاب تاریخ ایرانیان بازگو می‌كند و فرجام تلخش را در سرسپردگی شاه و دربار به بیگانگان می‌بیند و فریاد می‌زند. واپسین جمله فاطمی، می‌تواند سرآغازی باشد برای یافتن چرایی آنچه پایان فاطمی را آن‌گونه تلخ رقم زد. 
سید حسین نوجوانی 17 ساله بیش نبود كه از اصفهان پای بر تهران، پایتخت از سیاست ملتهب كشور گذاشت. ذوق و قریحه‌اش در نشر و نگارش خیلی زودتر از آنچه به باورش بیاید، او را شهره مطبوعات آن عصر كرد و چیزی نگذشت كه در روزنامه ستاره جوان سرمقاله نویس شد. رفته رفته صدای قلم و مقالات گیرا و بی‌محابایش توجه مردم و اهالی سیاست را معطوف به خویش كرد. چند ماه بعد، تلاش‌ها و دوندگی هایش برای انتشار روزنامه‌ای مستقل به بار نشسته و موفق به راه اندازی روزنامه « باختر امروز» شد. 
جهان همچنان درگیر و دار جنگ بود و وضع كشور نیز بحرانی، كه سرمقاله‌های آتشین فاطمی در « باختر امروز » مهر تعلیق مجوز و توقیف را برپیشانی روزنامه زد. فاطمی در این زمان به جهت ادامه تحصیل عازم پاریس شد و به‌رغم مشكلات فراوان مالی، پس از قریب به چهارسال، با رتبه عالی دكترای حقوق به كشور بازگشت. پس از بازگشت، مجددا فعالیت روزنامه « باختر امروز » را از سرگرفت و در نخستین شماره‌اش نوشت: « عامل تمام فجایع اجتماعی ایران این واقعیت است كه دیكتاتورها و قدرت‌های سلطه گر تاب تحول اظهارنظر دیگران را به‌خصوص اگر به‌نفع مردم باشد، ندارند.» از این تاریخ به بعد چهره‌ای به زندگی فاطمی وارد شد، كه مسیر زندگی‌اش را تغییر داد؛« دكتر محمد مصدق». امواج نهضت ملی در مخالفت با خیره سری‌های رژیم پهلوی تازه جان گرفته بود كه روزنامه‌نگار جوان و بی‌پروای تهران را كه تشنه فضای باز سیاسی بود مجذوب خویش ساخت و از آن تاریخ به بعد، مصدق بدل به راهبر و مراد دكتر فاطمی شد.
قلم آتشین فاطمی این بار محو در اهداف نهضت ملی مصدق شد و مجلس سر تا پا وابسته به دربار شاه را نشانه گرفت. در 12 مهر 1328 سرمقاله‌ای با عنوان «این دزدها باز هم سواری می‌خواهند» به قلم فاطمی نوشته شد كه حقیقت عریان‌اش مجددا «باختر امروز» را دچار توقیف كرد. فاطمی در بخشی از آن مقاله نوشته بود: «این وكلای دوره پانزدهم مجلس شورای ملی، چون دزدانی وقیح خیال می‌كنند یك بار دیگر می‌توانند در پناه پستی، تملق و چاپلوسی پناه گرفته و كاری از پیش ببرند.» 
فاطمی جوان پس از بسته شدن «باختر امروز» دیگر تك چهره یك روزنامه‌نگار را نداشت و در كنار محمد مصدق، تمام قد مبدل به یك همرزم و مبارز گشت تا آنجا كه در غائله اعتراض به عدم صحت و سلامت انتخابات دوره پانزدهم مجلس شورای ملی، فاطمی یكی از بیست نفری بود كه به همراه مصدق در دربار متحصن شدند. پس از پایان بی‌فرجام تحصن و وقوع ترور هژیر، حكومت نظامی در تهران برقرار شد و مصدق به احمدآباد تبعید شد. روزی دكتر فاطمی جمعیت متحصن را بسوی احمدآباد گسیل داشت و در آنجا طی یك سخنرانی اعلام كرد: «اكنون كه فواید كار دسته جمعی و قدرت وحدت بر همه دوستان معلوم شده، چه خوب است كه همه دست به دست هم دهیم و تحت نظم و دیسیپلینی خاص، در جهت پیشبرد اهداف ملی خود "جبهه ملی" را راه اندازی كنیم.» این نطق فاطمی سرآغازی شد برای نشستن رخت سیاست بر تن فاطمی جوان. 
جبهه ملی رسما آغاز به‌كار كرد. به مدد سخنرانی‌ها و نطق‌های آتشین و پی در پی فاطمی و تبلیغات مستمر او، سرانجام مصدق توانست ضمن تشكیل مجلس شانزدهم، به‌عنوان یكی از وكلای مردم تهران وارد مجلس شورای ملی شود. ورود مصدق به مجلس همراه گشت با ارائه طرح «ملی شدن صنعت نفت» (توسط مصدق) در صحن علنی مجلس. مصدق سال‌ها بعد رسما اعلام نمود كه اول كسی كه پیشنهاد ملی كردن صنعت نفت را مطرح نموده و در جلسه جبهه ملی، در خانه نریمانی (یكی از اعضای جبهه) آن را پیشنهاد داده، دكتر فاطمی بوده و خدمات این طرح مدیون اوست. 
می توان گفت آنچه برای فاطمی جوان پایانی در پای جوخه اعدام را رقم زد، فعالیت‌های سیاسی و مبارزاتی‌اش از این برهه به بعد بود. فاطمی همه تلاش و فعالیت هایش را مصروف و معطوف به پیروزی نهضت ملی كردن صنعت نفت نمود. فاطمی بدرستی دو مانع و سد بزرگ بر سر راه پیروزی نهضت نفت دیده بود و بدین سبب بود كه هرچه در توان داشت در راه مبارزه با این دو عامل گذاشت: «دربار شاه و انگلستان». 
روزی نبود كه فاطمی در روزنامه«باختر امروز» بر سیاست‌های استعماری و مزورانه انگلستان نتازد و شاه و دربار و دولت را به سبب بنده و عبد بیگانگان بودن بی‌آبرو نكند. وی در آذر ماه 1330 نوشت: «پریشانی و فقر و درد ما علاج نخواهد شد مگر آنكه ریشه كمپانی (نفت ایران و انگلیس) از بیخ و بن كنده شده و ایرانی پس از 50 سال تحمل بربادرفتن ذخایر و هستی‌اش توسط سهامداران لندن ، سرنوشت خویش را در كف فرزندان وطن خویش بسپارد...» 
دربار به حیله‌های گوناگون از تهدید و ارعاب گرفته تا پیشنهاد تطمیع مالی، سعی در خاموش كردن  فاطمی داشت. 
پس از رأی اعتماد مجلس و نخست‌وزیری دكتر مصدق، فاطمی به عنوان معاون نخست‌وزیر معرفی و منصوب شد. دربار دل به این خیال خام بسته بود كه شاید سودای سیاست ورزی و دولتمردی، آتش وجود فاطمی را در مبارزه با دربار خاموش و سرد كند ولی نه تنها چنین نشد بلكه وی با آن قلم تیز و برانش دست از سر دربار و شاه جوان برنداشت. ورود فاطمی به دولت، برای وی اسباب و تریبونی شد جهت تاخت و تازی بی‌امان به انگلستان و سیاست‌های شاه. فاطمی در همان سال اول حضور در دولت، از تریبون مجلس فریاد برآورد كه: «اساس هدف جهاد ما این بود كه دست خارجی (انگلستان) و عوامل داخلی سرسپرده او (دربار شاه) از سرنوشت كشور و نسل‌های آینده ایران كوتاه شود. به‌درستی كه بیرون ریختن انگلیسی‌ها از آبادان، یكی از بزرگ‌ترین نبردهای قهرمانانه در تاریخ ایران به‌شمار می‌آید.» 
استعمار پیر و كهنه كار، روز به روز بیش از پیش مقهور قلم نترس و افشاگری‌های فاطمی جوان می‌شد، نه توان بازسازی چهره خویش را در میان افكار عمومی ایران و جهان داشت و نه قدرت دفاع و مقابله در برابر او. دكتر فاطمی آنسان بر این راه و مسلك استعمار ستیزش پایدار ماند و پای فشرد كه سرانجام در آخرین روز دی ماه سال 1330، سفارت خانه انگلستان و كنسولگری‌ها و دفاتر فرهنگی آن كشور را در ایران بست. وی یك روز بعد در سرمقاله «باختر امروز» با لحنی مسرور و فاتحانه، این اتفاق خجسته را به ملت آزاداندیش ایران تبریك گفت و در ادامه نوشت: «در ایران بودند و هنوز هم هستند كسانی كه قبله گاهشان سفارت انگلستان و كعبه سیاستشان لندن است و گمان می‌كنند كه بی‌اراده مستر چرچیل، هیچ جنبنده‌ای نخواهد توانست به زندگی خود در چهار گوشه جهان ادامه دهد!» 
پیروزی مصدق بر كمپانی نفت ایران- انگلیس در جریان دادگاه دیوان لاهه از یك سو و بسته شدن سفارت و كنسولگری‌های انگلستان توسط او از سوی دیگر ، باعث شد كه فاطمی چهره منفور انگلستان و اینتلیجنت سرویس شود. فاطمی پس از چندی به عنوان وزیر امور خارجه توسط مصدق به مجلس معرفی شد و از نمایندگان رای اعتماد گرفت. شاه و دربار شدیدا متالم از قدرت روزافزون فاطمی بود. فاطمی كوچك‌ترین ملاحظه‌ای با شاه و درباریان نداشت و تحمل این رفتار برای محمدرضای جوان و مغرور جانكاه می‌نمود. 
دكتر فاطمی تا آخرین روز حیات قدرت سیاسی‌اش، بر ضدیت و دشمنی با دربار پای فشرد و ذره‌ای از مواضعش عقب ننشست، آنگونه كه تنها دو روز مانده به وقوع كودتای ننگین 28 مرداد 1332، فاطمی طی یك سخنرانی آتشین حملات بی‌سابقه‌ای را به دربار و شخص شاه نمود. سلطنت را حافظ منافع بیگانگان و استعمار لقب داد و برای اولین بار در تاریخ پهلوی ها، به عنوان یك عضو رسمی كابینه دولت، رسما خواستار انحلال نظام سلطنت گردید. 
خواست و آرزویی كه دو روز بعد به مدد بذل و بخشش دلارهای امریكایی و سهل انگاری‌های دكتر مصدق ، با پیروزی كودتا و كودتاچیان پیش چشم فاطمی جوان بر باد رفت. چند ماه پس از پیروزی كودتا، شهربانی محل اختفای فاطمی را یافته و انگلستان و دربار را به آرزوی دیرینه شان رساند. 
آری؛ دكتر سید حسین فاطمی، آن سان بر عهدی كه با ملت بسته بود پایدار ماند و چون خاری به چشم شاه و استبداد ملوكانه نشست كه شاه در دیدارش با كرمیت روزولت (مامور سیا و عامل كودتای 28 مرداد) گفت: «برای مصدق 3 سال حبس و برای سرتیپ ریاحی (از یاران مصدق) 2 سال زندان در نظر دارم ولی یك استثنا وجود دارد و او دكتر حسین فاطمی است. او را باید دستگیر و اعدام كرد!» 
دكتر فاطمی در دوران كوتاه مبارزه و سیاست ورزی‌اش چنان پنجه در پنجه استعمار انگلستان افكند و در این نبرد، حریف قدرتمندش را تحقیر نمود و مقهور ساخت كه چرچیل را بر آن داشت كه طی نامه‌ای محرمانه به محمدرضا پهلوی به تاریخ 30 سپتامبر 1953، اینگونه بنویسد كه: «صرف نظر كردن از اعدام مصدق ممكن است ولی برای فاطمی بهترین جواب اعدام است.» اوج نفرت و بغض و كینه انگلستان از دكتر فاطمی آنجا هویدا می‌شود كه سر دنیس رایت (سفیر پیشین انگلستان) پس از دستگیری فاطمی به بختیار می‌گوید: «در نخستین فرصت مشتی به دهان فاطمی 
بكوب تا بفهمد هیبت امپراتوری بازی كردنی نیست!» 
دكتر سیدحسین فاطمی، در 37 سالگی پایانی قهرمان‌گونه یافت، پای جوخه تیربار در خون غلتید تا كه ایران و ایرانی را بفهماند تا استبداد شاه و دربار هست، استعمار رفتنی نیست.

[ چهارشنبه 27 مرداد 1395 ] [ 17:51 ] [ هادی ] [ نظرات ]

[ سه شنبه 29 تیر 1395 ] [ 19:12 ] [ هادی ] [ نظرات ]

کودک خردسال به رهبر انقلاب چه گفت؟ +عکس

فاطه باقری در صفحه اینستاگرامش این عکس را منتشر کرد و در رابطه با آن نوشت:

«نهال! حاج آقا رو دیدی چی گفتی بهشون؟ 
- رهبر؟! 
- آره! 
- رفتم گفتم کُلاتُ مامانت برات درست کرده؟! گفت آره . گفتم میدی به من؟ 
گفت این مال منه. یکی دیگه برات میخرم!
گفتم پس صورتی بخری ها !!!»

پ.ن۱:نوبت دیدار خصوصی خونواده شون نبوده اصلاً. خودش با همون شیطنت همیشگی جدا از مامان و دوتا برادرش، همراه بقیه بچه های شهدا رفته بود اون جلو.

پ.ن۲: با تشکر از مامان نهال که در نقش دیلماج ظاهر شد و «لَهبَل» ،«تُلاه» ، و «صوولَتی» رو برامون ترجمه کرد.

پ.ن۳ : و با تشکر از شما که بدون دیلماج و واسطه، رفیق و همصحبت این بچه هایید...

عکس نوشت: نهال، دختر چهارساله شهید مدافع حرم، «مهدی قاضی خانی» دیدار جمعی از خانواده های شهدا با رهبر انقلاب (۹۵/۴/۵)


[ چهارشنبه 16 تیر 1395 ] [ 10:28 ] [ هادی ] [ نظرات ]
من دلم پیش کسی نیست، خیالت راحت
منم و یک دل دیوانه خاطر خواهت
باز فکرت به کجاها نکشیدست عزیز؟
کوچه جا پای مرا،بی تو ندیدست عزیز

میشود جز تو دلم پیش کسی گیر کند؟
نکند عقل تو را اینهمه درگیر کند!...
بخدا اینهمه تحقیر شدن حقم نیست
خوار هم میشوم اما گل من ،حقم نیست

دست بردار،من از این فاصله ها میترسم
مشکلم حل نشد ازمساله ها میترسم
دست بردار ،بیا ،پای رسیدن دارم
با تو باید که درین جاده قدم بگذارم

دست بردار،بیا،من که دلم را دادم
من که در هر نفسم عطر تو را جا دادم
چشم از دوری تو تر بشود حقش نیست
دلم از دست تو پرپر بشود حقش نیست

من دلم پیش کسی نیست تو را می خواهد
آسمان دلم ابریست تو را می خواهد .....!

[ چهارشنبه 11 فروردین 1395 ] [ 20:55 ] [ هادی ] [ نظرات ]
تو رو از دور دلم دید اما
 نمیدونست چه سرابی دیده
من دیوونه چه میدونستم
 زندگیم برام چه خوابی دیده
نمیدونی نمیدونی ای عشق
 کسی که جوونیشو ریخته به پات
واسه اینکه تو رو از دست نده 
چه عذابی چه عذابی دیده
آه ای دل مغموم آروم باش آروم
ای حال نامعلوم آروم باش آروم
نیستی اما هنوزم کنارمی
 نیستی اما هنوزم اینجایی
روزی صد هزار دفعه میمیرم
 اگه احساس کنم تنهایی
هر کجا رفتی و هر جا موندی
 منو بی خبر نزار از حالت
اگه تنها شدی و دلت گرفت 
خبرم کن که بیام دنبالت
آه ای دل مغموم آروم باش آروم
ای حال نامعلوم آروم باش آروم

ترانه سرا:حسین صفا

[ یکشنبه 20 دی 1394 ] [ 15:21 ] [ هادی ] [ نظرات ]
بر بلور بدنت شال و قبا می‌رقصند
کفشهای تو به همراه دوپا می رقصند
آن قدر عشوه و ناز تو طرب انگیز است
که به یک عشوه تو شاه و گدا می‌رقصند
از در حوزه علمیه اگر رد بشوی 
درس تعطیل شود چون علما می‌رقصند
دلبری گر که کنی در بر ایات عظام
مجتهد ها همه در زیر عبا می‌رقصند
مجلس ختم نرو فاتحه ی مرده نخوان 
که به سبک عربی اهل عزا می‌رقصند
سر سجاده نظر سمت خداوند نکن 
که ملایک همه بی اذن خدا می‌رقصند
اهوی دشتی و هرسو که خرامان بروی 
بوته زاران همه با ناز و ادا می‌رقصند
در طواف حرم کعبه اگر پا بنهی
حاجیان گرد تو در حال دعا می‌رقصند
رو در ایینه نظر کن خودت می‌دانی
که به اهنگ تو مخلوق چرا می‌رقصند
این غزل را چو بخوانند و تو رو بنمایی
فرش تا عرش بر این نور و صدا می‌رقصند

پی نوشت:
- شاعرش رو نمیدونم کیه، کسی میدونه توی کامنتا بگه

[ شنبه 19 دی 1394 ] [ 18:51 ] [ هادی ] [ نظرات ]

 

گاهی وقتا یه نفر باعث میشه حس كنی

چیزی كه تو رو روی زمین نگه داشته....

جاذبه ی زمین نیست....

 

پی نوشت:

- ای تویی که ندیدمت ، اسمت چیه؟ قیافه ات چه شکلیه؟ چند سالته؟ چی خوندی؟ اخلاقت چطوره؟

عجیبه، نه؟ واقعا برای فضولی هم که شده باشی دلم می خواد همسر آینده ام رو توی یک گویی آینه ای چیزی ببینم 


[ شنبه 19 دی 1394 ] [ 10:55 ] [ هادی ] [ نظرات ]
عاشوراشناسی بدون شناخت جبهۀ مقابل امام حسین(ع)، راه به جایی نمی‌برد. گفتارها و تحلیل‌های ما بیشتر دربارۀ جبهۀ حسینی عاشورا است؛ اما پایۀ دیگر عاشوراشناسی، ورود به جهان ذهنی و باورهای کسانی است که آن قساوت تاریخی را آفریدند. عاشورا از منظر امام حسین(ع) و یارانش، روزی است که یا باید با عبید الله بن زیاد، نمایندۀ یزید در کوفه، بیعت می‌کردند و یا تن به شهادت می‌دادند. آنان راه دوم را برگزیدند و به استقبال مرگ خونین رفتند. اما سپاهیان کوفه، نگاهی دیگر به ماجرا داشتند و همان نگاه، آنان را به آن جنایت بزرگ واداشت.
دربارۀ قاتلان امام حسین(ع)، نکته‌ای مهم وجود دارد که بدون نظرداشت آن، نمی‌توان فهمید که چرا آنان پسر و بازماندگان پیامبرشان را بی‌رحمانه کشتند و به شکرانۀ این پیروزی، سجدۀ شکر به جا آوردند و آن را ذخیرۀ آخرت خویش دانستند. اکثر آنان که آن روز در کربلا برای کشتن امام حسین(ع) و یارانش بی‌تابی می‌کردند، از سابقه‌ای مقبول در اسلام و در جنگ‌های علی(ع) با معاویه برخوردار بودند. اگر گوشۀ چشمی هم به وعده‌های ابن زیاد داشتند، آن را پاداشی حلال برای خود می‌دانستند؛ نه آنکه انگیزۀ اصلی آنان برای حضور در جنگ باشد. آنچه آنان را در این رویارویی، انگیزه و نیرو می‌‌بخشید، عقیدۀ آنان دربارۀ خلافت و جایگاه آن در اسلام بود. آنان دفاع از خلیفۀ وقت را دفاع از کیان اسلام و سرزمین‌های اسلامی و عین دینداری می‌دانستند؛ چه خلافت در دست علی(ع) باشد و چه در دست معاویه یا یزید. شمر بن ذی الجوشن كه در جنگ صفین به طرفداری از علی(ع) شمشیر ‌زد، فرق علی را با معاویه، در جایگاه آن دو می‌دانست، نه در شخص علی یا شخص معاویه. می‌گفت: علی(ع) خلیفه است و معاویه طاغی بر خلیفه. پس باید در رکاب خلیفه علیه معاویه جنگید. به همین دلیل و با همین استدلال، تقریبا اکثر کسانی که روزی در سپاه علی(ع) علیه معاویه جنگیدند، در زمان خلافت معاویه، در سپاه او داخل شدند. در سال 60 نیز که یزید بر مسند خلافت نشست، شمر و هم‌قطارانش همچنان وظیفۀ خود را دفاع از خلافت و خلیفۀ وقت می‌دانستند. برای شمر، حق یعنی در سپاه خلیفه بودن، اگرچه خلیفه، یزید باشد، و باطل یعنی کسی که در برابر خلیفه قیام کرده است، اگرچه پسر پیامبر(ص) باشد. سنان بن انس، برادرزادۀ مالک اشتر نیز با همین تئوری، دست به آن جنایات زد؛ بدون آنکه ذره‌ای دچار عذاب وجدان شود.
مسئلۀ خلافت برای اکثر مسلمانان در آن دورۀ تاریخی تا زمان حملۀ مغول، مسئلۀ اصلی جهان اسلام بود و برای حفظ آن به‌جان می‌کوشیدند. آنان، خلیفه را اولی الامر و خلافت را منبع مشروعیت و خودداری از بیعت را «خروج» می‌خواندند. خلیفه چنان جایگاهی داشت که هر گونه مخالفت با او به معنای خروج از جرگۀ مسلمانان و الحاد محسوب می‌شد. اگر اسماعیله را «ملاحده» می‌نامیدند، از آن رو است که آنان ساز مخالف زدند و خلافتی دیگر در مصر بر پا کردند؛ وگرنه اسماعیلیان کجا و الحاد کجا؟ اگر طغرل، مؤسس سلسلۀ سلاجقه و برخی دیگر از سلاطین ایرانی، به رغم توانایی بر انقراض خلافت بنی‌عباس، از در صلح با خلفای بغداد وارد ‌‌شدند، از آن رو بود که می‌دانستند درگیری با خلافت، به فقدان مشروعیت در میان مسلمانان می‌انجامد و بدون تأیید خلفا، سلطنت بر ایران و عراق و حجاز ممکن نیست. سرانجام نیز بساط خلافت را مغول برچید؛ نه مسلمانان. روزی که سربازان مغول، مستعصم، آخرین خلیفۀ عباسی را نمدمال می‌کردند، چشم‌های اهل بغداد به آسمان بود که عذاب خدا کی و چگونه نازل می‌شود! وقتی خبر کشتن مستعصم عباسی و انقراض بنی‌عباس، در شیراز به گوش سعدی رسید، دو مرثیه به زبان‌های فارسی و عربی گفت که اندکی از ذهنیت مسلمان قرن هفتم را دربارۀ خلافت و خلیفه نشان می‌دهد:

آسمان را حق بود گر خون بگرید بر زمین
بر زوال ملک مستعصم امیرالمؤمنین

ای محمد گر قیامت می‌برآری سر ز خاک
سر برآور وین قیامت در میان خلق بین

زینهار از دور گیتی، وانقلاب روزگار
در خیال کس نیامد کانچنان گردد چنین...

اگر متعصب‌ترین دانشمندان اهل سنت، همچون ابن تیمیه، حاضر به دفاع مطلق از اصحاب جمل نیستند و امر آنان را به خدا وامی‌گذارند، از آن رو است که نمی‌خواهند از خروج بر خلیفۀ وقت(علی) دفاع کنند. معاویه نیز اگر رسما بر تخت خلافت نمی‌نشست، به جرم خروج بر خلیفه(علی) در جنگ صفین، جایگاه فعلی را در میان اهل سنت نداشت. ما همواره در ماجرای صلح امام حسن مجتبی(ع) می‌کوشیم به این پرسش پاسخ دهیم که چرا ایشان، صلح را پذیرفت. اما مسئله‌ای که کمتر به آن توجه می‌شود این است که چرا معاویه از در صلح وارد شد. معاویه به‌آسانی می‌توانست سپاه عراق را منهزم کند و امام حسن را در میدان جنگ به شهادت برساند و خود بر تخت خلافت بنشیند. اما چنین نکرد و کوشید که ردای خلافت را از دست خلیفۀ پیش از خود(امام حسن) تحویل بگیرد؛ زیرا می‌دانست که امام حسن(ع) خلیفۀ رسمی مسلمانان است و اگر به‌زور و بدون امضای ایشان، حکومت را در دست بگیرد، در عراق و حجاز، خارجی محسوب می‌شود و خلافتش مشروعیت ندارد. پیشنهاد صلح را معاویه داد؛ تا اولا به خلیفه‌کشی متهم نشود و ثانیا از راه رسمی و مصالحه، خلافت را به دست گیرد و سپس هر کاری که خواست بکند.
روز عاشورا، دو نظریه دربارۀ حکومت، رو در روی هم ایستادند: یک سو کسانی بودند که بیعت را «حق» می‌دانستند و در سوی دیگر، کسانی ایستاده بودند که بیعت با خلیفه را «تکلیف» می‌پنداشتند. گروه اول، حق خود می‌دانست که بیعت کند یا نکند، گروه دوم می‌گفت: تکلیف هر مسلمان، بیعت با خلیفۀ مسلمین است و جز این، عصیان و سرکشی در برابر جانشین رسول خدا(ص) و ورود به جرگۀ خوارج است. آن‌همه بی‌رحمی و قساوت و نامردمی با خاندان رسول(ص) و دیگر معترضان، همچون عبدالله بن حنظله در واقعۀ حره، از همین‌جا آب می‌خورد.

[ چهارشنبه 6 آبان 1394 ] [ 20:40 ] [ هادی ] [ نظرات ]
.: هرگونه کپی برداری بدون اجازه کتبی مدیر وبلاگ جرم شناخته شده و شامل پیگرد قانونی می باشد :.

تعداد کل صفحات : 27 :: 1 2 3 4 5 6 7 ...

درباره وبلاگ

من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا
آیا همین رنگ است؟
نویسندگان
نظر سنجی
نظرتون در مورد وبلاگم چیه؟






آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب
دریافت کد جملات شریعتی